Het doet zo’n zeer en dat wil ik niet meer…

‘Ik weet waar het vandaan komt en ik dacht dat ik ermee om kon gaan, maar af en toe raakt het me nog zo. Dan doet het fysiek pijn. Ik wil dit niet meer.’

Ze wil haar grenzen aangeven. Op een goede manier. Niet door de luiken dicht te gooien en zich af te sluiten. Niet door fel uit te halen en de ander te kwetsen. Maar ze weet niet hoe.

Steeds vaker loopt ze er tegen aan dat het haar niet lukt om vanuit liefde voor haarzelf en met respect voor de ander aan te geven waar haar grenzen zijn. Ze weet dat zij de ander over haar grenzen laat gaan. Dat zij degene is die hier verandering in moet brengen. Dat wil ze echt, want ze is er zo moe van. Maar hoe?

Ik vraag haar mij te vertellen over vroeger, hoe het thuis was, kon zij daar haar grenzen aangeven? Nee dat kon niet. Ze had een dominante moeder en een lieve vader die niet tegen zijn vrouw in durfde te gaan. Zij durfde dat ook niet, haar broer soms maar dat liep nooit goed af.

Ze heeft altijd het gevoel gehad niet goed genoeg te zijn.

Niet slim genoeg, niet snel genoeg, te zachtaardig, te weinig doorzettingsvermogen. En dat deed zeer. Heel erg zeer.

Ze is zich steeds meer aan gaan passen. Zorgde er voor dat ze haar VWO diploma haalde en naar de universiteit kon. Terwijl ze liever naar de kunstacademie was gegaan. In haar ouderlijk zorgde ze ervoor dat alles op rolletjes liep. Deed de boodschappen, de was, zorgde voor het eten. Stilzwijgend deed ze wat van haar verwacht werd, in de hoop dat haar moeder blij met haar zou zijn. Haar moeder hoefde niet trots op haar te zijn, maar in ieder geval wel blij met haar, dat ze er was en wat ze deed.

Om er voor te zorgen dat ze niet gekwetst wordt sluit ze zich af. Ze durft zich niet kwetsbaar op te stellen, durft haar gevoelens niet te delen en dat geeft haar een heel eenzaam gevoel.

Ik leg haar uit dat het harde werken en voldoen aan de verwachtingen van anderen haar toen geholpen heeft, maar nu niet meer. Wat ze toen is gaan doen om er voor te zorgen dat ze zich niet afgewezen voelde, houdt haar nu tegen om vanuit haar gevoel te leven. Terwijl haar gevoeligheid en haar intuïtie haar kracht zijn. In combinatie met haar aangeleerde daadkracht maakt dit haar zo’n mooi mens.

Ze snapt het, maar het voelt voor haar nog niet zo. Samen doen we een oefening om deze twee kanten van haar weer in balans te brengen. De oefening is emotioneel en confronterend maar na afloop voelt ze rust. ‘Het klopt zo, zegt ze. Ik voel dat ik mijn gevoeligheid nu durf te laten zien. Want dat is waar het om gaat, dat ik het durf.’

Een week later bel ik haar om te vragen hoe het met haar gaat. Er is veel gebeurd en ze voelt een groot verschil. Ze voelt dat haar gevoeligheid en haar kracht bij elkaar horen, het is een eenheid.

Deze twee kanten van mij horen bij elkaar.

Ze vertelt me dat ze zich open en kwetsbaar durft op te stellen en tegelijkertijd voelt ze zich stevig staan. Het gaat vanzelf. Anderen voelen en zien het ook. Ze vertellen haar dat ze meer ontspannen oogt en aanvoelt, dat ze anders over komt, dat ze straalt. Ze is blij, de rust zit in haar lijf, het is helemaal goed zo. Ze heeft een aantal keuzes gemaakt die goed voelen. Ze voelt weer energie.

Ze komt er wel, zegt ze. Ze is er al, zeg ik.

Merk jij dat jij je hebt aangepast? Ga jij over jouw grenzen heen? Zorg jij niet goed voor jezelf? En wil je het anders?

Laat het me weten. Dan gaan we er samen voor zorgen dat jij op een manier die bij jou past jouw grenzen aan kunt geven.

Bel of whatsapp mij. Mijn telefoonnummer is: 06 – 51 79 76 49.
Of mail mijn. Mijn e-mail is info@barbaravandergiessen.nl.

Ik kijk er naar uit je te ontmoeten!

Ik hou zelf ook niet van spam en hou jouw gegevens voor mezelf.